FIFA houdt een persconferentie …

Aah, de Wereldbeker…  Sinds mensenheugenis synoniem voor een uitgelaten sfeer op het werk, pinten drinken voor TV, geen poot uitsteken in het huishouden "want de Ghanezen spelen, schat", tropische temperaturen en vlees roosteren op de BBQ. We hebben er vier jaar (plus de poulewedstrijden) op moeten wachten, maar sinds twee weken krijgen we weer écht voetbal gepresenteerd. Bij wijlen schitterend voetbal zelfs, met ingenieuze passes, schitterende vrije trappen, prachtig dribbelspel en goals van helden met ronkende namen als Lionel Messi, Christiano Ronaldo, Luis Fabiano, Bastian Schweinsteiger, of Diego Forlan…

Toch zal het WK 2010 door niemand herinnerd worden om zijn sportieve resultaten; eerder zal het de geschiedenisboeken ingaan als het Wereldkampioenschap met die verschrikkelijke vuvuzela’s, (waarvan ik de uitvinder een uiterst pijnlijke en langdurige oorontsteking toewens), en waarin enkele van de meest flagrante scheidsrechterlijke fouten gebeurden sinds het geval Geoff Hurst in 1966 (en dan tel ik de door Röthlisberger nooit toegekende penaltyfout op Josip Weber in 1994 nog niet mee).

Bref, of het nu goal was of niet (het was goal), of de arbiter nu in de fout ging of niet (ja, hij ging in de fout), en of er nu camera's moeten worden ingezet om in de toekomst dergelijke blunders te vermijden (dat laat ik in het midden), I couldn't care less. Ik was vooral benieuwd naar hoe de FIFA het er op de persconferentie zou vanaf brengen, na de match Duitsland – Engeland. Niet bijster geweldig, getuige dit filmpje.

Nicolas Maingot, de perschef van de FIFA, had namelijk van (Mister Ivory Tower Himself) Sepp Blatter de opdracht gekregen om het tijdens de persconferentie vooral niet te hebben over de scheidsrechterlijke dwalingen. Zijn eerste woorden waren letterlijk: "We beginnen geen discussie over de arbitrage op deze persconferentie. Dit is daarvoor uiteraard niet de juiste plaats".

Dat stuitte aanvankelijk op een enig ongeloof bij de aanwezige journalisten tot zij een waar spervuur openden met keiharde (maar volkomen terechte) vragen. Het werd uiteindelijk een rondje spitsroeden lopen voor de FIFA-perschef. Maar de vragen van de journalisten bleven wel onbeantwoord. Het resultaat was dan ook dat de verzamelde pers uiteindelijk ontgoocheld de zaal verliet. Ik wil bij deze de perschef twee (gratis) tips meegeven uit onze cursussen Mediatraining. Eén: bereid je voor op het "worst case scenario". Ga uit van een situatie waarin alles fout loopt. En twee: bereid moeilijke vragen voor. Vooral de vragen waarvan je niet wil dat ze gesteld worden.

We weten al langer dat FIFA een ouderwets en arrogant instituut is, maar serieus: dit is niet de manier waarop je een goeie relatie met de journalisten onderhoudt. Er is namelijk niets mis met ridderlijk toegeven dat enkele van je medewerkers een fout hebben gemaakt. Zeker niet als enkele miljarden mensen getuige waren. Integendeel, het zal je in dank worden afgenomen en je reputatie enkel ten goede komen. Echt waar.

Maar die penaltyfout op Weber vergeef ik FIFA nooit.